Kunt u iets vertellen over uw huisdieren?
Otis is mijn Australian Shepherd, een Red Merle showline, en hij is nu 3,5 jaar. Vanaf het moment dat ik het ras leerde kennen, was ik eigenlijk op slag verliefd. Loyaal, slim en volgzaam, maar tegelijkertijd eigenwijs en ontzettend avontuurlijk.
Otis komt van een Nederlandse fokker, maar vanaf het begin was het al de bedoeling dat hij met mij mee naar Lech am Arlberg in Oostenrijk zou gaan. En zo is hij dus een echte bergaussie geworden, midden in de Alpen.
Waarom heeft u gekozen voor een Australian Shepherd?
Ik wilde een hond die echt bij mijn leven past. Veel buiten zijn, lange wandelingen, hoogtemeters maken, koude winters met veel sneeuw en in de zomer uren wandelen op hoogte. Een Aussie kan dat allemaal aan.
Tegelijkertijd heb ik bewust voor een showline gekozen, omdat die over het algemeen wat rustiger is dan een werklijn. Ik wilde een hond die met me de berg op kan, uren mee kan lopen en daarna gewoon onder de tafel of naast me op de bank komt liggen.
Dat is precies wat Otis doet. Hij kan altijd mee, maar pakt daarna net zo makkelijk zijn rust.
Hoe beschrijft u de band met uw huisdier?
Otis is het verlengstuk van mijn hart. Door hem leef ik meer in het moment, want dat is wat een hond doet. Zelfs als ik ergens over pieker, weet hij me aan het lachen te krijgen. Bijvoorbeeld door de manier waarop hij naar me toe komt rennen, met zo’n typische Aussie-glimlach.
Hij is ontzettend loyaal en volgzaam en het liefst altijd bij me/ons. Tegelijkertijd is hij slim, nieuwsgierig en soms behoorlijk eigenwijs.
Wat ik misschien nog wel het meest aan hem waardeer, is dat hij zo betrouwbaar en empatisch is. Ik neem hem bijna overal mee naartoe. Zodra de omgeving niet meer comfortabel voor hem is, gaan we weer weg. Wanneer hij zich goed voelt, voel ik me ook goed en andersom.
Otis structureert mijn dag eigenlijk meer dan andersom. En tijdens onze wandelingen zorgt hij er ook voor dat ik nog meer geniet van de plek waar we wonen.
Wat is de mooiste herinnering met uw huisdieren?
Ik vind dit eerlijk gezegd een moeilijke vraag. Sinds Otis in mijn leven is, zijn er zoveel mooie en dierbare momenten bijgekomen dat ik er niet één kan uitkiezen. Eigenlijk is hij iedere dag opnieuw een verrijking.
Ik geniet van de kleine momenten: wanneer we wandelen en hij even naar me opkijkt om in te checken, wanneer hij op avontuur is gegaan en ineens uit een vertrouwd paadje komt aangesprint, wanneer hij de sneeuw achterna springt die ik omhoog schop, of wanneer we samen in de beek zwemmen en hij vervolgens besluit dat hij mij moet redden, meestal met een paar diepe schrammen op mijn been of arm als aandenken.
Otis iedere dag aan mijn zijde hebben, is een van de grootste cadeaus die ik mezelf had kunnen geven. Daar ben ik iedere dag dankbaar voor.
Heeft u in het verleden al eens een gezelschapsdier gehad met een ziekte, zoals kanker?
Nee, gelukkig niet. Otis is de eerste hond die helemaal van mij is en hij is nu 3,5 jaar en kerngezond.
Eerlijk gezegd merk ik bij deze vraag meteen hoe weinig ik eigenlijk van kanker bij dieren weet. En ik denk dat dat voor veel baasjes geldt. Je verdiept je er pas in als het je overkomt, en dat is natuurlijk precies het verkeerde moment.
Tegelijkertijd wil ik er ook niet constant mee bezig zijn. Ik wil genieten van Otis zoals hij nu is en niet iedere dag denken aan wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Die balans vind ik soms best lastig.
Wat weet u van de (behandel)mogelijkheden voor kanker bij dieren?
Niet zo veel, en dat is denk ik het eerlijkste antwoord. Naar aanleiding van deze vragen ben ik me er wat meer in gaan verdiepen en ik schrok vooral van hoe vaak kanker bij dieren voorkomt. Gemiddeld krijgt ongeveer één op de vier honden en één op de drie katten ooit een vorm van kanker. Dat is veel meer dan ik dacht.
Natuurlijk weet ik dat Otis er niet voor altijd zal zijn. Maar als zijn leven ooit eerder zou eindigen door iets wat ik misschien op tijd had kunnen herkennen of laten behandelen, dan wil ik dat liever weten. Daar zit voor mij het verschil.
Wat ik bijvoorbeeld niet wist, is dat er tegenwoordig veel meer mogelijk is dan alleen opereren. Er wordt ook gewerkt met chemotherapie, bestraling en doelgerichte therapieën. En chemo bij dieren is bovendien anders dan bij mensen: de kwaliteit van leven staat veel meer voorop.
Bij een Australian Shepherd is er daarnaast het rasgebonden stuk. Aussies dragen relatief vaak de MDR1-mutatie, waardoor ze gevoeliger kunnen zijn voor bepaalde medicijnen. De fokker heeft de pups daarop laten testen en Otis was negatief. Toen voelde dat vooral als een vinkje op een papiertje, maar inmiddels realiseer ik me hoe belangrijk zo’n uitslag kan zijn als er ooit echt iets aan de hand is.
En dan is er natuurlijk nog het financiële gedeelte. Toen Otis een pup was, had ik voor de zekerheid een dierenverzekering afgesloten. Na een jaar heb ik die opgezegd, want er was tenslotte niets aan de hand.
Het afgelopen jaar hebben we juist behoorlijk wat gedoe gehad met infecties. Achteraf gezien was een groot deel daarvan gedekt geweest als ik nog verzekerd was geweest.
Ik heb dus precies de fout gemaakt die ik anderen zou afraden.
Een goede verzekering kan het verschil maken tussen kiezen voor wat het beste is voor je dier en kiezen voor wat je op dat moment kunt betalen. Dat is geen keuze die je ooit wilt hoeven maken.
Waar ik zelf nog het minst van weet, zijn de vroege signalen. Ik weet dat je moet letten op bijvoorbeeld knobbels en wondjes die niet genezen, maar daar houdt mijn kennis eigenlijk wel op.
Dus als ik iets uit dit interview meeneem, is het dat ik daar meer over wil leren. En dat ik voortaan jaarlijks met Otis een check wil doen. Niet omdat ik ineens overal bang voor ben, maar omdat ik liever weet wat er in zijn lijf gebeurt voordat er iets duidelijk mis is.