Dikkie, onze lieve en sociale poes, werd in 2012 samen met haar zusje geadopteerd.
Ze was altijd opzoek naar eten en zeker niet kieskeurig. Een likje crème brûlée of een stukje vlees, alles vond ze lekker. Ze was ook een sociaal dier, gek op aandacht en bezoek. Haar speelgedrag leek wel op die van een hond, ze kon apporteren met een speeltje om daarna urenlang op het balkon te liggen. Slapen deed ze na zo’n dag naast ons in haar mandje.
Bezoekjes aan de dierenarts
De afgelopen jaren had Dikkie het niet altijd makkelijk. We brachten al regelmatig een bezoekje aan de dierenarts. Toch stal ze ook daar de harten met haar grappige, ronde snuit. Elke keer viel haar lieve, rustige karakter op tijdens weer een onderzoek. Begin dit jaar merkten we op dat haar wang wat dikker werd en ze een traanoogje had, ze at ook minder en viel af. Wederom een reden voor een dierenartsbezoek.
We dachten eerst nog aan een abces, aan de mogelijkheid van een tumor dachten we niet. Niet onze Dikkie. Ontstekingsremmers zouden de oplossing zijn en we hoopten dat het om iets onschuldigs ging.
Al snel volgde helaas de enorme klap: een tumor in haar kaak die al was uitgezaaid naar neus en oog! De diagnose van de tandheelkundig specialist was: waarschijnlijk botkanker, niet meer goed te behandelen. Ze had nog maar een paar maanden te leven.
“Kunnen we nog behandelen?”
We hoopten nog een maand of acht, misschien negen? Maar meer dan twee of drie zat er waarschijnlijk al niet meer in. “Kunnen we nog behandelen, zijn er nog mogelijkheden, in de hoop op wat extra tijd, of zou dat haar vooral meer ellende bezorgen “?
Verdriet, ongeloof, boosheid, angst, alles voelden we tegelijk. We hadden veel aan onze meelevende dierenarts die wekenlang voor ons klaar stond met advies en raad. Gezamenlijk besloten we niet te behandelen maar haar laatste tijd zo comfortabel en liefdevol mogelijk te maken.
De geliefde balkonavonden
Die weken waren een rollercoaster van intens verdriet en tedere momenten. Dikkie speelde nauwelijks meer maar genoot van knuffels, tonijnblikjes en de geliefde lange balkonavonden. Toch ging ze snel achteruit. Het was tijd, hoe moeilijk die beslissing ook was. Zij hoefde van ons niet meer te vechten. In juni 2025 is Dikkie thuis, vredig op bed ingeslapen, met ons aan haar zijde.
Het huis voelt leeg zonder haar. Ook haar zusje ging in het begin nog naar Dikkie op zoek. Om iets terug te doen hebben we in haar naam een donatie gedaan aan het NKFD. Met de hoop dat meer onderzoek in de toekomst een uitkomst kan bieden aan andere dieren zoals Dikkie.
Dikkie, je was zo bijzonder, zo geliefd en wij zullen je nooit vergeten.